Can We Be Real Friends?
-Homer Nievera

I always ask myself this question whenever I invite or get invited to be a friend with someone I’d “virtually” meet online. I have more than 600 friends in Facebook, more than 300 in Linkedin and a couple more in Friendster. I’d say, of almost 1,000 friends – social or professional – I have personally met only 100 of them. Is that a bad thing?

Technology has driven the way we communicate and associate with people. When what was supposed to create more time and space for us to be “free” has actually caused us to cram more things into our lives. Now, our lives are so cluttered that we don’t even have real time for real people.

Time is a valuable commodity. Sadly, it’s not renewable. We can’t even buy it. No matter how much money or connections we have, we simply can’t influence time. True to the old adage, time waits for no one. Thus, given just a few minutes to socialize, we meet, greet and keep our friends in online space. Then again, are they real friends?

We have used the online social and professional networks to connect and reconnect. We’ve found former classmates, officemates, friends, and maybe even lost loves. With photos and albums galore, we have found a way to share our lives to others. We have found virtual space to share our trials, triumphs, notes, journals, status, availability, ability, faith and hopes. These are the things that remind us of our needs as human beings.

I love coffee shops. They were made for personal conversations. They were created so we can just sit around, enjoy a cup of coffee and watch people and the world go by. Like the coffee that warms your lips, coffee shops make you feel the warmth of people around you. Friends that you make over a meal or a cup of coffee are seemingly for real. Yes, they can also break your heart. But they’re for real. What you see is what you get.

What about my online friends – are they for real, too? I’m talking about friends whom I have never personally met in my entire life. It’s either I invite them or they invite me. After which, I say a casual “hi” or greet them on their birthdays. I also comment on their notes, blogs, journals or status. I just want to somehow interact with them, even if it will only take me a few seconds or minutes of my time. As long as I have shared a bit of my time with them, I consider them as friends. Well, I am for real. I don’t really care if they aren’t.

Guess what? I have made some real friends online. I have even been invited to their birthdays, weddings and family gatherings. I’ve even godfathered some in their weddings and children’s Christenings.

Technology may have changed the way we interact with others today. What hasn’t changed is the need (read as: urge) to genuinely connect. Hopeful that every human being we meet online is the real deal, we’ll never stop connecting and reconnecting. We were wired to be social beings. That’s who we are. So, I guess it won’t really matter if my online friend is genuine as long as I know I am. That is my nature. Maybe even human nature. That is what really matters. I have a conscience. I have a heart. Most of all, I have a soul. Now that's for real.

KAPAYAPAAN noong wala pang KAUNLARAN
(excerpted from forwarded email posted supposedly by Arnold Clavio)

"Heto ang KAPAYAPAAN na alam natin, noong wala pang KAUNLARAN."

Si Nanay ay nasa bahay pag-uwi namin galing sa paaralan;
Walang mga bakod at gate ang magkakapit-bahay, kung meron, gumamela lang;
10 sentimos o diyes lang ang baon: singko sa umaga, singko sa hapon;
Merong free ang mga patpat ng ice drop: buko man o munggo.
Mataas ang paggalang sa mga guro at ang tawag sa kanila ay Maestro/a;
'Di binibili ang tubig, pwedeng maki-inom sa 'di mo kakilala.

Malaking bagay na ang pumunta sa ilog para mag-picnic, o kaya sa tumana;
Grabe na ang kaso pag napatawag ka sa principal's office o kaya malaking kahihiyan kapag bagsak ka sa exams;
Simple lang ang pangarap: makatapos, makapag-asawa, mapagtapos ang mga anak...
Pwedeng iwan ang sasakyan at ibilin sa hindi mo kakilala; wala namang lock ang mga jeep na Willy's noon.
Mayroon kaming mga laruan na gawa namin at hindi binili: trak-trakan (gawa sa Rosebowl ang katawan at Darigold na maliit ang mga gulong, "sketeng" (scooter) na bearing na maingay ang mga gulong at de-sinkong pako para sa preno;
patining na pinitpit na tansan lang na may 2 butas sa gitna para suotan ng sinulid (pwede pang makipag-lagutan) ; sumpak, pilatok, boca-boca, borador, atbp.
'Di nakikialam ang mga matanda sa mga laro ng mga bata: kasi laro nga iyon.

Maraming usong laro at maraming kasali: laste, gagamba, turumpo, tatsing ng lata, pera namin ay kaha ng Philip Morris, Malboro, Champion (kahon-kahon yon!)
May dagta ang dulo ng tinting na hawak mo para makahuli tutubi, nandadakma ka ng palakang tetot, pero ingat ka sa palakang saging dahil sa kulugo;
Butas na ang sakong ng Spartan mong tsinelas - suot mo pa rin;
Namumugalgal ang pundiya ng kansolsilyo mo kasi nakasalampak ka sa lupa.
Sa modernong buhay at sa lahat ng kasaganaan sa high technology.. . di ba minsan nangarap ka na rin... mas masaya noong araw! Sana pwedeng maibalik...

Takot tayo ngayon sa buhay.
Kasi maraming napapatay, nakikidnap, maraming addict at masasamang loob...
Noon takot lang tayo sa ating mga magulang at mga lolo at lola.
Pero ngayon, alam na natin na mahal pala nila tayo kayat ayaw tayong mapahamak o mapariwara...
Na una silang nasasaktan pag pinapalo nila tayo...

Balik tayo sa nakaraan kahit saglit...
Bago magkaroon ng Internet, computer, at cell phone.
Noong wala pang mga drugs at malls.
Bago pa nauso ang counter-strike at mga game boy.

Tayo noon... Doon...
Tinutukoy ko ang harang taga o tumbang preso kapag maliwanag ang buwan;
Ang pagtatakip mo ng mata pero nakasilip sa pagitan ng mga daliri pag nanonood ka ng nakakatakot sa "Mga Aninong Gumagalaw"
Unahan tayong sumagot sa Multiplication Table na kabisado natin, kasi wala namang calculator. Pag-akyat natin sa mga puno; pagkakabit ng kulambo, lundagan sa kama;
Pagtikwas o pagtitimba sa poso; pingga ang pang-igib ng lalake at may dikin naman ang ulo ng babae;
Inaasbaran ng mga suberbiyo;
Nginig na tayo pag lumabas na ang yantok-mindoro o buntot-page.
Nai-sako ka rin ba?
O kaya naglagay ka ba ng karton sa p'wet para hindi masakit ang tsinelas o sinturon?
Pamimili ng bato sa bigas;
tinda-tindahan na puro dahon naman;
bahay-bahayan na puro kahon;
naglako ka ba ng ice-candy o pandesal noong araw?
Karera sa takbuhan hanggang maubos ang hininga;
pagtawa hanggang sumakit ang tiyan;
Meron pa bang himbabao, kulitis at pongapong?
O kaya ng lukaok, susuwi at espada?

Susmaryosep ang nadidinig mo 'pag nagpapaligo ng bata...
Estigo santo kapag nagmamano.
Mapagod sa kakalaro, minsan mapalo;
matakot sa "berdugo" at sa "kapre;"
Tuwang-tuwa kami 'pag tinalo ang tinale ni Itay kasi may tinola!
'Yung crush mo?'
Pag recess: mamimili ka sa garapon ng tinapay - alembong, taeng-kabayo o biscocho?
Pwede ring ang sukli ay kending Vicks (meron pang libreng singsing) o kaya nougat o karamel; Kung gusto mo naman - pakumbo o kaya kariba, mas masaya kung inuyat; Puriko ang mantika, at mauling na ang mukha at ubos na ang hininga mo sa ihip kasi mahirap magpa-rikit ng apoy.

Madami pa...
Masarap ang kamatis na piniga sa kamay at lumabas sa pagitan ng daliri para sa sawsawan;
ang palutong 'pag isawsaw sa sukang may siling labuyo;
ang duhat kapag inalog sa asin;
ang isa-sang isubo ang daliri kasi puno na ng kanin...
Halo-halo: yelo, asukal at gatas lang ang sahog;
Sakang ang lakad mo at nakasaya ka kasi bagong tuli ka;
o naghahanap ka ng chalk kasi tinagusan ang palda mo sa eskwelahan.
Lipstick mo ay papel de hapon;
Labaha ang gamit para sa white-side-wall na gupit;
Naglululon ka ng banig pagkagising;
matigas na almirol ang mga punda at kumot;
madumi ang manggas ng damit mo kasi doon ka nagpapahid ng sipon, 'di ba?
Pwede rin sa laylayan...

May mga program kapag Lunes sa paaralan;
May pakiling kang dala kung Biyernes kasi magi-isis ka ng desk.
'Di ba masaya? Naalala mo pa ba?

Wala nang sasaya at gaganda pa sa panahon na yon...
Masaya noon at masaya pa rin tayo ngayon habang ina-alaala iyon...
'Di ba noon...Ang mga desisyon ay ginagawa sa awit na "sino ba sa dalawang ito? Ito ba o ito?" 'Pag ayaw ang resulta di ulitin: "sino ba sa dalawang ito? Ito ba o ito?"... Awit muna: Penpen de Serapen, de kutsilyo, de almasen. How how the carabao batuten...

Presidente ng klase ay ang pinakamagaling, hindi ang pinaka-mayaman;
Masaya na tayo basta sama-sama kahit hati-hati sa kokonti;
Nauubos ang oras natin sa pagku-kwentuhan, may oras tayo sa isa't-isa;
Naaasar ka kapag marami kang sunog sa sungka; kapag buro ka sa pitik-bulag o matagal ka nang taya sa holen.
'Yung matatandang kapatid ang pinaka-ayaw natin pero sila ang tinatawag natin pag napapa-trouble tayo.
'Di natutulog si Inay, nagbabantay 'pag may trangkaso tayo; meron tayong Skyflakes at Royal sa tabi.

Kung naaalaala mo ito...
nabuhay ka na sa KAPAYAPAAN!

Pustahan tayo, mga 'Igan, nakangiti ka pa rin, tulad ko! Posted by Arnold Clavio

On the Reproductive Health Bill No. 5043

(excerpted from Emil Jurado's column "To The Point")

There are fallacies being peddled by Rep. Edcel Lagman and his anti-life cohorts in the lower House in connection with the proposed Reproductive Health and Population Development Act of 2008, which seems to be gaining ground in media.

Lagman and company deny that contraceptives are life-threatening and claim they are essential medicines, family friendly, and thus, would improve the Filipino quality of life.

Santa Banana, the Reproductive Health Bill would even go so far as mocking parents with fine and imprisonment in refusing to expose their children to mandatory “age-appropriate” reproductive health education starting Grade 5 outside the loving confines of home and family. That’s child abuse of the highest order!

Another brazen lie is that the use of condoms would prevent the spread of the AIDS-causing HIV virus, under the guise of “safe sex.” My gulay, even the Department of Health is now peddling the baloney that the nationwide use of condoms will prevent the spread of HIV/AIDS.
There’s is empirical data that a prophylactic material, like a condom, as a means of preventing HIV/AIDS is not 100-percent foolproof. Thus, for the Health Department to promote the use of condoms could increase instead the incidence of the disease it is supposed to prevent.

This is, of course, outside the context of morality in the use of condoms, which is banned by the Catholic Church. Contraception is wrong not because the Church has banned it; the Church banned it because it is wrong. And insofar as Catholics are concerned, fidelity to the Church is fidelity to Christ, who founded the Church on a “rock” called Peter, the first Vicar of Christ on earth.

The idea of “safe sex” peddled by the reproductive health bill advocates is actually a copy from the West, thinking that if they use a condom, it would protect them from HIV/AIDS.
Not only is the idea of “safe sex” with the use of condoms an illusion. It also encourages us Filipinos to violate our norms and the promise to practice marital fidelity and chastity.
What is needed is for men and women to change their sexual behavior instead of relying on condoms to prevent the spread of HIV/AIDS.

Liberal and non-Catholics will say that compliance with the doctrines and tenets of the Church would be a difficult thing to do. But that’s precisely the point. In marriage and raising a healthy family, there’s need for discipline. And that’s the spirit of Article II, Section 15 of the Constitution which provides that every citizen has the right to health, hence the state has the duty to protect the citizens against dangerous substances as provided for in Article XVI, Section 9.

THE ONLY HOPE FOR THE PHILIPPINES
by Father James Reuter, S.J.

By her own admission, GMA (Gloria Macapagal-Arroyo) rightfully assessed that over the last decades; our republic has become one of the weakest, steadily left behind by its more progressive neighbors. Forty years ago, we were only second to Japan in economic stature, and way ahead of Singapore, Hong Kong, Malaysia, and Thailand.

Today, at our present growth rate, it will take us 30 years to get to where Thailand is.

1. A population of 160 Million;
2. Of those, 70 to 90 million (equivalent to our current population) will live below the poverty line;
3. Our national debt is estimated to be at US$200B (compared to US$28B when Marcos fled, and US$53B today);
4. We will be competing, not against Thailand or even Vietnam, but against Bangladesh;
5. We will be the most corrupt nation in Asia , if not in the world (we're already ranked 11th most corrupt nation by Transparency International).

The signs are clear: Our nation is headed towards an irreversible path of economic decline and moral decadence. It is not for lack of effort.

We've seen many men and women of integrity in and out of government, NGOs, church groups & people's organization devote themselves to the task of nation-building, often times against insurmountable odds.

But not even two people's revolutions, bloodless as they may be, have made a dent in reversing this trend. At best, we have moved one step forward, but three steps backward.

We need a force far greater than our collective efforts, as a people, can ever hope to muster. It is time to move the battle to the spiritual realm. It's time to claim GOD's promise of healing of the land for His people. It's time to gather GOD's people on its knees to pray for the economic recovery and moral reformation of our nation.

Is prayer really the answer? Before you dismiss this as just another rambling of a religious fanatic, I'd like you to consider some lessons we can glean from history. England 's ascendancy to world power was preceded by the Reformation, a spiritual revival fueled by intense prayers.

The early American settlers built the foundation that would make it the most powerful nation today - a strong faith in GOD and a disciplined prayer life. Throughout its history, and especially at its major turning points, waves of revival and prayer movement swept across the land.

In recent times, we see Korea as a nation experiencing revival and in the process producing the largest Christian church in the world today, led by Rev. Paul Yongi Cho. No wonder it has emerged as a strong nation when other economies around it are faltering.

Even from a purely secular viewpoint, it makes a lot of sense. For here there is genuine humbling & seeking of GOD through prayer, moral reformation necessarily follows. And this, in turn, will lead to general prosperity.

YES, we believe prayer can make a difference. It's our only hope. Today, we launch this email brigade, to inform Filipinos from all over the world to pray, as a people, for the economic recovery and moral reformation of our nation. We do not ask for much. We only ask for five minutes of your time in a day, to forward this email to your close friends and relatives.

This is the kind of unity which can make a big difference. Of course, if you feel strongly, as I do, about the power of prayer, you can be more involved by starting your own prayer group or prayer center.

We have tried people power twice; in both cases, it fell short. Maybe it's time to try prayer power. GOD never fails. Is there hope? YES! We can rely on God's promise, but we have to do our part. If we humble ourselves and pray as a people, GOD will heal our and. By GOD's grace, we may yet see a better future for our children.

“If My people, who are called by My name, will humble themselves and pray, and seek My face, and turn from their wicked ways, then will I hear from Heaven, and will forgive their sins, and will heal their land.”(2 Chronicles 7: 14).

If you care for your children and grandchildren, PLEASE pass this on...

Kung Nais ng Diyos, Huwag Matakot

Lk. 5: 1-11 "Huwag kang matakot. Mula ngayo’y mamamalakaya ka ng mga tao."

Ano ang iyong reaksiyon kung si Hesus mismo ang magpapagawa sa iyo ng isang gawain? Hindi ba’t kaagad kang kikilos ng walang atubili?

Ito marahil ang naranasan ni Simon Pedro at ng kanyang mga kasama nang sila’y nangingisda buong gabi at walang mahuli sa Lawa ng Genesaret. Nagmamasid noon si Hesus sa kanilang ginagawa nang lumapit Siya sakay ng isang bangka at sabihing “Pumalaot kayo at ihulog ang mga lambat upang manghuli.” Para ko na ring narinig sina Simon Pedro na nagbubulungan ng “Eh ano naman kaya ang alam ni Hesus sa pangingisda kung Siya’y isang karpintero?” Ngunit sa pagkakataong ito sinunod nila si Hesus. At hindi naman sila binigo Nito nang halos masira ang lambat nila sa dami ng isda na kanilang nahuli.

Iyan ang malaking pagkakaiba kung si Hesus mismo ang nag-utos, Sunod agad tayo ng walang dalawang isip.

Sa ating buhay, lalo na sa pagsisilbi sa Diyos, importanteng kumonsulta muna sa Kanya bago gumawa ng mga bagay-bagay. Alam naman nating perpekto ang mga plano ng Diyos. Lahat ng Kanyang pangako, tinutupad Niya.

Kaya naman sa mga pagkakataong tayo’y nanghihina sa serbisyo sa Panginoon, dapat tandaan ang Kanyang mga salita, aral, utos at pangako. Hindi dapat matakot lalo na sa pagharap ng mga pagsubok sa buhay. Kung tayo’y nalilito at nangingimi sa ating pagsunod, tandaan lamang ang sinabi Niyang huwag matakot. Mas malaki ang Diyos kesa sa ating mga pagsubok. Siya ang kapitan ng ating buhay. Bakit tayo matatakot?

Kung masasabi nating nakilala na natin ng lubos ang Diyos, at tayo’y may personal na relasyon na sa Kanya, nararapat lang na ibahagi natin ito sa iba.

Iba’t-ibang talento ang mga ibinahagi sa atin ng Panginoon. Bawa’t isa sa atin ay may kanya-kanyang paraan kung paano maibabahagi ang Mabuting Balita ng Kaligtasan sa iba. Ito ang misyon natin. Hindi natin ito maikakaila.

Pagnilayan:
Anu-ano ang dahilan ng aking agam-agam o takot na maibahagi ko sa iba ang aking pananampalataya?

Dasal:
Panginoon, nawa’y mapalakas Niyo po ang aking pananampalataya nang maibahagi ko ang Inyong Mabuting Balita ng kaligtasan at buhay na walang hanggan. Amen.

KOMITMENT: PAGBIBIGAY NG BUONG BUHAY SA DIYOS

Mateo 10:37 – 11-1

“Ang umiibig sa ama o sa ina nang higit sa Akin ay hindi karapat-dapat sa Akin. At ang umiibig sa anak na lalaki or babae nang higit sa Akin ay hindi karapat-dapat sa Akin. Ang hindi nagpapasan ng kanyang krus at sumusunod sa Akin ay hindi karapat-dapat sa Akin. Ang nag-iingat ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito, at ang nawawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay magkakamit nito.”


Sa mga panahong ito, mas madaling iwasan ang komitment kesa tuparin ito. Sa lakas ng salitang ito, tila kumikitil ng laya. Sadyang taliwas ito sa buhay na makasarili at lubhang mahirap pangalagaan at gawing pang matagalan. Para kasing taliwas ito sa malayang pamumuhay at sa kasabihang “sarili kong desisyon at gawa.” Animo’y nakakasira ng pamumuhay.

Sa salita ng Diyos sa Mateo 10:34 (at sa sumusunod), mabigat ang pananaw ni Hesus ukol sa pagpapahalaga ng isang komitment. Sinasabi din dito na dahil sa pagsunod kay Kristo, makararanas ng paghihirap, sama ng loob, persekusiyon at iba pa. Sadyang hindi madali ang maging disipulo ni Hesus. Subalit nangako naman Siya nang walang hanggang buhay sa kabila ng lahat ng paghihirap na ito. Ito ang mas mahalagang pagtuunan ng pansin.

Ito ang hamon sa atin sa pagsunod kay Hesus. Maaaring di tayo lubos na maintindihan ng ating mga mahal sa buhay man o kaibigan -- tila laging may di pagkakaunawaan. Lalu na kung ang isa ay lubos ang dedikasyon sa pagsunod kay Kristo at ang iba ay hindi. Nagiging tila kaaway tuloy ang turingan ng magpapamilya. Hindi kasi lubos na maintindihan ng iba ang tunay na responsibilidad ng isang tagasunod ni Hesus. Ang nagyayari tuloy ay bumibigay na lamang ang isang disipulo at tumitigil sa kanyang gawaing ispirituwal.

Sa iba naman, mas nagiging mahalaga ang kumita ng pera na kung tutuusin nama’y biyayang kaloob ni Hesus dahil na rin sa serbisiyong ipinagkakaloob sa Kanya. Habang lumalaki ang kita, lumalaki na rin ang distansiya sa pamilya, sa mga taong sineserbisyuhan, at higit sa lahat sa Diyos. Matapos makamit ang biyayang inasam, ang komitment nila ang humihina. Mas maraming na silang dahilan.

Ang pagpasan ng Krus ni Hesus ang pinakamahalaga sa lahat. Tinuturuan Niya tayong unahin Siya kesa ibang bagay. Mabigat man dalhin ang kanyang Krus, kasama naman natin Siya sa ating paglalakbay. Iba na dapat ang ating pananaw simula nang tayo’y mag-komit sa Kanya.
Ang hamon sa atin ay ang kung paano natin ibibigay ang natitira pa nating buhay sa serbisyo sa Panginoon. Ito ang nais ng Panginoon. Nangako naman si Hesus na “sa Aking kaharian, maraming mansiyon.”

Iba na dapat ang ating pinapahalagahan. Buhay ng iba kesa sa sarili natin. Tutal, dumaraan lamang tayo sa mundong ito. Di naman natin alam kung bukas o sa makalawa’y buhay pa tayo. Sayang naman ang panahon.

Pagnilayan: Nasaan ba ang aking priyoridad mula nang ako’y mag-komit sa Diyos? Handa pa rin ba akong tanggapin ang hamon ng pagpasan ng Kanyang Krus?

Electric Bill Natin!

Bilib ako sa commercial ni Juday, biro mo naipaliwanag niya in 30 sec ang masalimuot na system loss na yan..:) Tama si Juday sa kanyang paliwanag ng system loss, pero kung tayo ang bibili ng yelo at ayaw talaga nating mabawasan ang yelong binili, siempre magdadala tayo ng styrofoam ice box o Coleman.. Ang tawag diyan ay increase the efficiency. Kung baga sa mga distribution utilities ayusin nila nang husto ang electrical network, pati na ang mga substation and step-down transformers para nagooperate sila sa maximum efficiencies. Kung lumang-luma na, palitan o di kaya imaintenance. Tapos, ireduce, at kung maaari ay alisin, ang mga administrative inefficiencies, tulad ng wrong meter readings, pilferage ! at kung ano ano pa... At alam ba ninyo na hindi lang meralco ang nagpapasa ng system loss? Pati ang TRANSCO na government owned at siyang nag me maintain ng power grid. Balak ipasa or naipasa na ng TRANSCO ang 2.98% ng system loss nya sa meralco.. at shempre kanino pa ba naman iyan sisingilin ng meralco.. Ngayon alam na natin kung bakit natunaw ang yelong binili ni Juday.. pero part pa lamang yan ng equation kung bakit mataas ang singil ng ating koryente, kunin ang electric bill.. at heto ang component ng ating electric bill... Generation charge Tax on Generation charge Transmission charge Tax on Transmission charge System loss Tax on System Loss Distribution, Metering and Supply charges Lifeline rate subsidies Tax on distribution, metering and supply charges and lifeline rate subsidies Local franchise tax Universal charges I-add mo lahat yan at yan ang total electric bill mo... pero napansin nyo ba sa isang electric bill 5 tax ang babayaran natin? Para lalo nating mapansin, ganito ang flow ng kuryente bago dumating sa bahay naten.. Ang napocor or IPP ang mag po produce ng koryente...bago pa maka alis ng planta ang koryente, magabayad na tayo ng tax na 51 cents /kwh. Ang kuryenteng iyan ay padadaanin ngayon sa TRANSCO, papunta sa distribution utility natin gaya ng meralco.. Muli tayong bubuwisan ng gobyerno, this time 11 cents/kwh Pag nakarating sa meralco ang kuryente, muli sisingilin tayo ng buwis ng gobyerno, ng distribution tax at franchise tax... At dahil magbabayad tayo ng system loss muli na naman tayong bubuwisan ng gobyerno... ng system loss tax.. At eto pa ang kwela sa lahat, after i total ang iyong electric charges.. papatawan kang muli ng tax.. t! his time yung 12% e-vat. Imagine 5 Tax na binayaran mo, yung tax na yun eh bubuwisan pang muli ng isa pang tax... Ang alam ko po sa batas bawal ang double taxation... pero sa ginagawang ito ng gobyerno.. cguro naaayon na sa batas kase lampas na sa double eh (sarcastic lang po) At upang madagdagan pa ang sama ng loob nating mga filipino... Ang napocor, ayon sa batas ay kinakailangan mag imbak ng supply ng coal na tatagal ng 5 taon.. pero ano ginagawa ng napocor... sasairin nila yung supply nila ng coal upang tumagal lamang ng isang taon, at dahil paubos na, mapipilitan silang mag conduct ng emergency purchase na di na dadaan sa bidding.. or kung dumaan man, dahil sa ikli ng time table, walang makakapag bid. SO si napocor bibili ng coal, hindi sa lowest bidder, kundi sa kanilang preferred suplier.. ang masaya pa neto, anlaki na ng patong.. higit pa sa doble ng actual price ng coal sa market....idagdag pa jan ang arkila ng mga barko na gagamitin sa pag ta transport ng coal... na shempre muling pagkakakitaan ng mga napocor executives.. . Sobra na nga pinapataw na tax sa atin ninanakawan pa tayo ng gobyerno natin..:( ansaya ng buhay sa pilipinas no? ?

Kabayan please dont keep this message!
Pakipasa sa iba...